Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar heele toekomst, haar aanzien als vrouw van de wereld, 't voorkómen van een schandaal.

„Ik zie geen andere uitweg," antwoordde Larsen en stond op. „Kom Paula, laat me alleen met mijn ellende. Verder spreken hierover is me nu te pijnlijk. Laat me in Godsnaam alleen. Wat geeft 't alles: we kunnen 't niet eens worden "

Zij zag 't nuttelooze van verder tegenspreken voor 't oogenblik in, en achtte het wijs thans maar toe te geven. O, ze zou hem wel verteederen: 't moest, 't moest

En opstaande richtte ze zich naar de deur, met gebogen hoofd en loome tred.

Even hield ze op, en keek om. Dan zei ze op bedeesder toon,-als een kind dat knorren gehad heeft:

„En je thee? Wil je van avond geen thee? Hier boven?"

„Och, laat maar."

Toen ze de deur achter zich gesloten had, zuchtte hij diep, hief de rechter arm op, liet zijn hand met kracht op zijn dij neervallen, en schudde 't hoofd met verwrongen gelaatstrekken.

Dan verzonk hij in zijn vorig broeden.

Sluiten