Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doet hem zeer. 't Eeuwig misverstand van vergeven of niet vergeven maakt hem wrevelig, ten einde raad.

„Ga je heen?" vraagt ze, en grijpt zijn hand.

„Ik vin' dit gesprek onmogelijk " antwoordt hij afwerend. „Ik kan er verder niets over zeggen "

„Och, wees nu maar niet boos. Ik zal zwijgen

Ga nu maar weer zitten."

Ze begrijpt dat ze van taktiek veranderen moet. Woorden zullen niets uitrichten voorloopig, hem veeleer minder vatbaar maken voor haar invloed. Eén kleine overwinning heeft ze behaald: hij is thuis gebleven. Yan nu tot morgen is een heele tijd: een heele nacht ligt ertusschen, nog uren van gedwongen samenzijn

Zwijgend schenkt ze een kopje thee in, en zet het voor Larsen neer. Deze heeft de lectuur hervat, of doet ten minste zoo. Zijn gedachten dwalen telkens af, verwarren zich. Hij verlangt naar 't eind van de avond, naar zijn bed.

Daar schiet 't hem te binnen dat hij en Paula in 't zelfde bed slapen, ouder gewoonte, al de jaren van hun huwelijk. Zoo iets was nu niet meer doenlijk, dat begreep hij. Hij zou die nacht in de logeerkamer doorbrengen. Hoe vreemd tegenover de dienstboden ! Och, die zouden toch spoedig op de hoogte

zijn van hun breuk. En Didi evenzeer.

Sluiten