Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die avond, mooier dan ooit te voren, frisscher, jonger dan op andere avonden. Haar blik had opgewekter schittering dan de gewone levenslustige glans, het ravenzwarte haar lag in wilder overmoed en met meer ongekunstelde bevalligheid om haar blank voorhoofd; de dunne incarnate lippen met de lichte donslijnen hadden naiever en toch bewuster, overmoediger verlokking in haar even merkbare uitpuiling in rust, meer vleiing en genotsbesef dan anders in 't lachend ontsluiten, om tonen door te laten zoo innig en toch zoo eenvoudig als welden ze rechtstreeks uit het hart — 't hart van een rein en dartel kind, dat jubelt in levensvreugde. Haar boezem scheen rijker, weelderiger, heerlijker van lijn en welving, haar houding in 't telkens even accentueeren van de zang harmonieuzer zich parend aan de luchtige darteling der vingers over 't klavier. Haar gansche wezen was bekoorlijker, begeerlijker die avond dan hij haar ooit gekend had — o, hoe veel intenser wordt bij naturen als de zijne de liefde na jaren van weten en kennen!

Larsen had haar nooit zoo liefgehad Hij zat

daar in extaze, zijn blik dronk haar beeld

Op eens verstomde de zang. De lieve gestalte wendde zich plotseling tot hem in een van die bruuste bewegingen en opwellingen die haar eigen waren.

Hij voelde haar hand streelend langs zijn voorhoofd,

Sluiten