Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaan, heusch. Ben ik zoo laag en gemeen in je oog,

dat je me geen kus waard acht Nu, op

eens.... Je zegt dat je me vergeeft, en nu behandel je me zoo!.... Dacht je dat ik dat verdragen kon?

Je gaat heen zonder een woord, en nu van nacht

slaap je hier, in een andere kamer Onze scheiding moet nu al beginnen, nu dadelijk al, zonder

overgang zoo bruusk mogelijk! Is 't zoo veel

gevergd dat je afscheid van me neemt "

„Onzin," viel Larsen in. Hij voelde zich hoogst onbehagelijk. f)e positie werd met elke minuut onmogelijker.

„Je weet heel goed dat dat zoo niet is"

ging hij voort, „dat ik niet van je weg zal gaan

zonder afscheid.... zonder je 't.... beste toe te wenschen dat ik je wenschen kan "

Zijn stem stokte hem in de keel.

„Kom, Paula, wees verstandig, ga nu heen. Hier,

ik wensch je, een goeie nacht, hier is mijn hand

Maar ga nu "

Paula greep de haar toegestoken hand met bei de hare, en, weer over 't bed leunend, klampte zij zich aan zijn heele arm en lei haar hoofd er tegen aan. Luid snikkend schokte haar lichaam tegen 't zijne.

Larsen keek verbijsterd naar dit beeld van hartstochtelijke smart. Hij kon 't niet aanzien.

Met zacht geweld drong hij Paula van zich.

Sluiten