Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volkomen gerustheid dat hij aanbelde. O, nu zou hij spoedig tot klaarheid komen, de zaak zou geregeld worden zoo goed als 't maar eenigszins kon: Van Thiemen was een rechtskundig raadsman uit duizenden en — een welgemeend vriend.

„Zoo zoo, m'n waarde, zien we jou weer's hier?" riep de laatste hartelijk, kwam zijn collega in de studeerkamer tegemoet,.en reikte hem de hand.

Er heerschte tusschen de beide academie-vrienden nog de oude joviale losse toon — iets echt studentikoos, zooals dat op later jaren tusschen vrienden maar weinig voorkomt.

Zwijgend nam Larsen de toegestoken hand aan.

Nog voordat hij een woord uitgebracht had, vervolgde de ander:

„Wel kerel, wat is er ? Je ziet er lang niet best uit"

„Och, slecht geslapen en dan ... ." Larsen hield

even op en nam een stoel.

En dan wat bedoel je ? Heb je iets bizonders ?

Verdriet. Och kom, jij verdriet! Zoo'n geluksvogel

een mooie betrekking, een mooi fortuintje, een mooi huis, een mooi vrouwtje "

Larsen maakte een ongeduldig gebaar.

„Och, " en hij zuchtte zwaar; ging niet in op

de scherts.

't Gelaat van zijn vriend veranderde op eens van uitdrukking, toonde groote belangstelling. Hij schoof

Sluiten