Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

r e c t i e. Maar ter zake: de omstandigheid die ik meen is deze: dat de man als naamgever en onderhouder per se vader is over de kinderen van zijn vrouw, t Is dan toch billijk, zou ik zeggen, dat hij de zekerheid heeft dat het ook tevens zijn kinderen zijn; en een hard gelag, dunkt me, om, wanneer hij 't weet,

gedwongen te zijn een andermans kinderen niet alleen

zijn naam te geven, en dus voor de wereld als de zijne te erkennen, maar ze op te voeden ook. En de wet wil dat."

„Nu ja, de wet!" bromde Larsen.

„Ja, en dat kan nu eenmaal niet anders, Larsen;

of althans zeer lastig. Nu goed, bij een vrouw kan

van zulk een smadelijk gedwongen zijn tegenover

haar mans „buitenbezittingen" nooit sprake wezen.

Maar, amice," ging hij voort, „ons gesprek wordt

wel wat lang, en we zijn nog niet waar we wezen moeten."

Hij keek op zijn horloge: „Half twaalf! Wat dunkt je, blijf je koffiedrinken? Dan kunnen we straks op ons gemak verder praten."

„Goed. Stuur dan even een boodschap aan m'n vrouw."

„Zeker, zeker."

Sluiten