Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werkdadige hulp. Ze kwam op Paula s wensch logeeren, en stond haar dochter dagelijks bij in de bereiding van bouillon, het verzinnen van nieuwe smakelijke schoteltjes — voor haar en vooi „Willem» _ en het gewone beheer in huis; zoodat Paula

zich aan haar zieke wijden kon.

„Zou je niet 's?" .. .. stelde ze voor, en Paula zei: „Waar denkt u aan, moeder? Geen kwestie van,

hoor," en dan zij weer:

„O, ik dacht maar zoo, zie je. Maar 't is goed,

kind Zeker je hebt weer gelijk "

Dan was haar regelmatig gezicht weer een en al sluimerglimlach, een uitdrukking die er vrijwel altijd oplag.

Ze sprak zacht en gedempt, liet bij 't spreken zelden haar mooie valsche tanden zien, en had iets afgemetens en slepends in al haar bewegingen en gebaren. In dit opzicht een tegenbeeld van de luidruchtige Paula met haar allegro-brioso-natuur. Deed Paula's stem aan Rossini's oppervlakkige dartelmuziek denken, haar moeders orgaan herinnerde in zijn uitingen aan een psalm die gezongen woidt

in de protestantsche kerk.

Toen de dokter kwam deed Paula 't woord. Hij scheen Larsen's toestand nogal ernstig te vinden. Na het bezoek aan de zieke bleef hij even praten.

„Hevige gemoedsbewegingen, mevrouwtje?" vroeg hij nu.

Sluiten