Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nu niet doen. „Hij is iets beter, eet ten minste weer."

„Wel, ik verheug me 't te vernemen."

„Hij had zich wat overspannen."

„Ja? Hij werkt veel...

„Ja, en dan," weer met neergeslagen blik, „we

hebben een verschil van gevoelen gehad, voor'teerst van eenigszins ... ernstigen aard...."

„Zoo." Yan Thiemen vond de wending in 't gesprek onaangenaam.

„Hij heeft zich bizonder opgewonden, sprak zelfs van scheiden."

„Jawel, hij heeft er mij iets van gezegd."

„Nu, ik geloof dat de zaak wel terecht zal komen, o zeker, want 't sop is de kool niet waard. Nee," en ze hief 't hoofd op, „ik zou te ongelukkig zijn als 't ooit zoover kwam tusschen ons."

Yan Thiemen zweeg, bewonderde haar komedie-spel.

„Nee, trouwens zoo iets is immers onmogelijk. Er is niets "

„Zoo."

„Nee, volstrekt niets. En waarom zou hij dan scheiden? Gesteld — 't is eigenlijk te dwaas 't te veronderstellen — gesteld 's dat hij 't wilde, zou hij 't immers toch niet gedaan kunnen krijgen. Als men een kostbaar bezit heeft," — ze zuchtte — „is men soms overdreven bang het te verliezen. Mijn huiselijke vrede — nu zooveel jaren bewaard!"

Sluiten