Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik durf niet ik durf niet," klonk het duidelijk

verstaanbaar.

Paula luisterde ademloos.

„St, niet zoo hard Ik zeg je dat je moet. Je

gaat mee. Versta je?"

Paula werd bleek van schrik. Ze voelde haar knieën knikken. Ze had even getwijfeld, toen ze de eerste woorden van de man verstond. Nu geen twijfel meer: 't was Larsen

't Koude zweet brak haar uit over 't gansche lichaam. Ze wankelde, liet de portière los, die ze nog steeds krampachtig vastgehouden had, en omdat ze de grond onder haar voelde deinen, sloeg ze de rechterarm uit. 't Driebladige kamerscherm viel om, schuin tegen 't ledikant van Didi aan.

Een benauwde kreet ontsnapte haar. Een vreeselijke angst hergaf haar voor een oogenblik haar tegenwoordigheid van geest. Ze wilde wegloopen, om hulp roepen.

Larsen was bij haar, voordat ze twee passen gedaan had.

Woest greep hij haar aan, hijgend, met verwilderde oogen, de neusvleugels wijd-uitstaand, het ruige gelaat vlak bij 't hare.

Hij duwde haar achteruit, een eind haar kamer in.

„Pietje!! Kee!" gilde ze. „Hulp!"

„Stil!" riep Larsen met gesmoorde stem, „of ik knijp je keel dicht!"

Sluiten