Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar," liet hij er met bezorgdheid op volgen, „stelt u niet te veel vertrouwen in mij? Ik bedoel niet in mijn bekwaamheid als advocaat.... maar in mijn vermogen om Professor Larsen te overreden? Daarvoor kan ik ü niet missen. U moet me helpen met al uw macht."

Van Thiemen hief zijn eene arm op, als wilde hij zeggen: dat spreekt immers vanzelf! Daarna ging hij weer zitten, leunde achterover, en streek langs zijn knevel en mond, de oogen naar boven. De jonge advocaat ging voort:

„Zou 't niet 't beste zijn, dat u van middag eerst alleen met de professor ging spreken? U haalt hem stellig makkelijker over dan ik. Toch stel ik er mij

veel moeite van voor, ook voor u " Hij brak een

oogenblik af; dan in gedachten, half bij zichzelve: „Hij schijnt ontzaglijk veel van die vrouw gehouden te hebben!"

Van Thiemen stoof op.

„Van haar gehouden! Een mooie liefde! Nee, kerel, dat was geen liefde. Dat was een verblindende illuzie, hartstocht van de zuiverste soort.... altijd geweest. Maar.... je hebt gelijk: waar zoo'n diep ingrijpend

gevoel tot zulk een ziels-omwenteling geleid

heeft is rechtzetten een heele toer! Hij gelooft

even vast aan zijn haat, als hij aan zijn liefde geloofd heeft Tsh! Stumpert!"

Sluiten