Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nog eenmaal dacht ze terug aan al de bizonderheden van 't schrikkelijk treurspel, welks ontknooping nu vijf jaar geleden het gansche land met ontzetting had vervuld, aan 't geruchtmakende proces, de dreigende veroordeeling, op zoo schitterende wijze bezworen door het pleidooi van Mr. David Zomer, t Was een wonderdaad van welsprekendheid geweest, dat pleidooi! O, ze kende 't van buiten, ieder woord. En dan wat er aan voorafging: Larsen's onverzettelijk, hardnekkig volharden in zijn zelf-beschuldiging, de onvermoeide overtuigings-gave, die zijn jonge vereerder had aangewend, om eindelijk die muur van tegenstand te breken, hoe levendig stond dat alles haar thans weer vóór de geest!

Larsen had haar alles verteld in de tijd dat hij zich tot haar aangetrokken begon te voelen, en zijn eerlijke inborst hem gedwongen had tot openbaring van al wat haar geluk in de weg had kunnen staan wanneer zij 't later onvoorbereid vernam, en zij niet meer terug kon. Veel was haar toen duidelijk geworden wat haar raadselachtig voorkwam in al wat ze over de groote zaak gelezen en gehoord had. 't Pleidooi zelf had ze eerst na haar huwelijk gelezen, 't Was toen ze te Amsterdam logeerde, en de jonge advokaat haar bezocht.... Hij had zich onmiddellijk na afloop der „cause célèbre" daar gevestigd: 't plan daartoe had reeds lang bij hem bestaan, doch de vrees

Sluiten