Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zwarte japonnetjes-zonder-garneersel; daar stapte een enkele deftige heer met een hoogen hoed op technisch heen en weer, — waarvóór begreep niemand, hoe hij er kwam vertrouwde geen mensch, en tegen de onverbiddelijkheid van den portier rezen zware vermoedens; daar scholen een paar zwarte smidsjongen achter een breede coulisse weg, telkens in ongerustheid over hun z ij n daar en hun brutaal-slim er-kómen, proestend van den lach, zich verkneuterend over die gratis-vertooning door een kier, en bevend verbleekend op de komst van den een of ander bij hun hoekje; en daar kwamen langzamerhand ook in hun opzienbarende costuums, door allen aangestaard en op een afstand gevolgd, de solisten, vrij in hun bewegingen, luid-op zingend een moeilijken satz, alsof er niemand om hen heen was ....

Maar de regisseur was ontstemd, want niet alleen was de man van den stoom weer plagerig-lachend komen zeggen dat nu de kétel van de locomobiel was gesprongen, — daar was zoowaar de hééle hut van Hunding met stoelen en lessenaars en instrumentenkisten van het orkest bezet.

»Wel allemachtig,« — gilde hij stampvoetend, de wanhoop nabij — »neemt u dat toch wèg, allemaal weg, en vlug als 't u belieft, heel vlug, verstaat u ..!«

»Dat bankje wibbelt, regisseur« — zei erg ontstemd Siegmund, die daar ter oefening al maar op- en afsprong, op de tafel, op het bankje, op den grond, — »'k heb geen lust om me nek te breken« ... En toen repeteerde

Sluiten