Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het slachtvee niet goed maken; men kan min of meer barbaarsch zijn, maar het humaan slachten is eene daadwerkelijke onmogelijkheid, eene contradictio in terminis. 1)

In het jaarverslag van 1879 der veeartsenijkundige afdeeling van den Engelschen Privy Council wordt medegedeeld, welke groote hoeveelheden Amerikaansch vee verloren gaan door de ellende, die op de reis naar Engeland wordt geleden.

In dat jaar werden uit Canada 157 ladingen vee naar Bristol, Glasgow, Liverpool en Londen verscheept, te samen bestaande uit 25,185 ossen, 73,913 schapen en 3663 biggen. Van dit aantal werden 154 ossen, 1623 schapen en 249 biggen gedurende de reis in zee geworpen, 21 ossen, 226 schapen en 3 biggen werden dood gelost, terwijl 4 ossen en 61 schapen bij de aankomst zoo gewond en ziek waren, dat zij op de losplaats moesten geslacht worden.

In hetzelfde jaar werden uit de Vereenigde Staten naar de havens van Bristol, Cardiff, Glasgow, Grimsby, Hartlepool, Huil, Leith, Liverpool, Londen, New-Castle, South Shields en Southampton 55 ladingen vee verzonden, te samen bevattende 76,117 ossen, 119,350 schapen en 15,180 biggen. Daarvan werden 3140 ossen, 5915 schapen, 2943 biggen gedurende den overtocht over boord geworpen; 221 ossen, 386 schapen en 392 biggen dood ontscheept, en waren bij de lossing 93 ossen, 167 schapen en 130 biggen zóó verminkt, dat zij terstond moesten geslacht worden.

Er waren dus in dat jaar totaal 14,024 dieren in zee geworpen, 1240 dood aan wal gebracht, en 455 op de losplaats geslacht, om ze niet aan hunne ziekte of wonden te laten sterven.

Die som aan dooden representeert een zee van ellende, waarvan men zich nauwelijks eene voorstelling kan maken, om niet te spreken van het verlies aan voedingsstoffen en kapitaal.

En hoe het er uitziet in de groote slachthuizen en hunne omgeving te Smithfield, zal een Engelschman u vertellen.

1) Tegenspraak in de woorden.

Sluiten