Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verhaalde mij uit den rijken schat zijner veeljarige ervaring op Borneo van twee volksstammen, aan elkaar grenzende, maar geen gemeenschap met elkaar hebbende omdat zij in taal verschilden, elkaar alzoo niet verstonden. En bij den eenen stam was bijv. de echt in eere, was kuischheid, maar niet het minste begrip van eigendom, zoodat men elkaar voortdurend bestal, terwijl bij den anderen juist de eigendom volkomen werd geëerbiedigd maar de zedeloosheid geen grenzen had. Wat deed nu de spraakverwarring? Die hield die twee stammen uit elkaar, zoodat zij verhinderd werden elkanders ondeugden over te nemen; de deugden zouden zij dat zeker niet gedaan hebben. Maar nu vond dan ook de zendeling bij ieder van die stammen in de deugd, die er nog als een trek van Gods beeld was overgebleven een aanknoopingspunt voor zijn arbeid, die de gansche herstelling van dat beeld Gods bedoelt, naar het woord van den apostel: „trekt aan den nieuwen mensch, die vernieuwd wordt tot de kennis naar het evenbeeld desgenen die hem geschapen heeft" Dat is een les van de Zending, een les van de

straffen Gods als zegeningen Gods krijgen wij

hier geen licht over menige Schriftuurplaats, waarbij een beproefde mensch lust zou hebben zijn God verwijtend aan te zien?

Die voorbeelden zouden gemakkelijk door andere aangevuld kunnen worden. Maar indien het dan zoo is dat door de Zending onze Schriftkennis vermeer-

') Col. 3 : 10.

Sluiten