Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar o! schóóner, volheerlijker was het toch voor een menschelijk wezen, om te sterven voor het Ideaal!... Het Ideaal, dat was Leliane, dat was de lichte prinses Leliane, de zuster van de witte water-lelies in het Bosch, de ziel zijner ziel, die nooit kon sterven, en eeuwiglij k herrijzen zou na bloedigen dood. De Dageraad gloorde reeds aan. Hij, Paulus, was nu niet meer noodig op de wereld, en zonder hèm zou het Recht zijn loop wel hebben, in den goddelijken gang der tijden. Maar daar vóór hem zag hij het heilige, blanke Ideaal zijner ziel, de kroonprinses Leliane, en duizenden bloedgierige handen dreigden naar haar koninklijke hoofd. Duizelend steeg hij in een volheerlijken gloed óp tot de hoogste sferen' der extase; hij wist nu niets meer, niets meer van het volk, noch van het Monster van Moscovië, noch van de literatuur, hij voélde enkel dat het Ideaal van zijn ziel werd bedreigd met schennis, en dat hij was uitverkoren om te sterven dien goddelijken dood der vólzaligen, den dood voor het Ideaal

Een oogenblik was het volk verstomd door het stervend neêrvallen van den moordenaar. Het duurde een paar minuten dat alles stilstond, en het grauw verslagen was en wachtte, besluiteloos, bang.

Paulus stond nog altijd roerloos op de treêplank vóór de prinses, zijn borst vooruit als een doelwit voor den dood, rustig en vreezeloos.

Sluiten