Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bij dat weer!... Zoo'n slet! de godgansche dag op straat dwijle... Da's nou je eige dochter...

— Wel... had 'r dan niet uit late gaan, had 'r dan in huis gehoue... kwam hij kalmpjesweg. Maar zij, strijkend met de hand langs haar neus, snufte minachtend:

— Jawel... in huis houe!... 'n lief dier! Ze-n is stil gedrost, toen ik effe bij buurvrouw bove was. Hou jij dat maar in huis as 't met geweld uit wil...

En hoofdschuddend ging ze mismoedig voort:

— Ik heb 't 'r zoo verboje... ik wil niet, Fie, da'je mit die jonge loopt he'k gezeid .. . ik vertrouw d'm geen snars mit ze valsche oogen en ze bleeke smoel... Hij het z'n achter ze mouw... Maar of je die verdomde meide nou goedschiks of kwaadschiks anspreekt!... Ze luistere net zooveel na je as de kat... Maar as ze vanavond niet punkt op tijd in huis is, dan slaan ik 'r allebei d'r poote stuk, zoo werachtig as god!... besloot ze, weer ineens heftig en haar droogvellige wangen opgloeiend in woede.

— Nou... nou... nou, dat zou'k nou maar late, suste Verhoef en zijn vrouw, gekrenkt omdat haar moeder van „die meiden' gezegd had, als ook tegen hakr vroegere zelf gericht, zei met venijnig gezicht:

Sluiten