Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vertrekje de oude achterna in razende drift, binnensmonds verknepen vloekend.

— Jezis-Kristis!... ik zal d'r toch! ... en ze was al op 't portaal.

— Hou jij nou toch je geraak!... Laat 'r toch, mensch! riep Verhoef haar na, dan uitschaterend in een zenuwige lach:

— Maak je toch niet dik, mensch!

De maning was al overbodig: beneden dreunde de voordeur, woedend toegeslagen, en in de plotselinge stilte geworpen over ruimte en menschen, was 't hun nog even of rauwe klank en rommelige beweging er in nageruchten, vóór ze volkomen beseften dat de ruzie meteen uit was en zij nu alleen.

— Wat 'n kreng! zei zenuwig-grinnikend Verhoef, toen zijn vrouw weer in 't kamertje trad .. . wat 'n kreng is die moeder van jou !... Toe, steek nou 's gauw licht an ....

— Doe 't zelf maar, snibte zij grommig, nog bevend van emotie, staande bij 't tafeltje als een hoog-zwarte klomp.

— Hè, wa'n stank hier! gromde ze weer, en toen: — Je had 'r ook wel wat minder kenne treitere .... jij, met je eeuwig getreiter altijd .... 't is toch 'n oud mensch!. . ..

Waarop Verhoef verbaasd:

Sluiten