Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij van tijd tot tijd in 't knisterig-kreukelend zakje, stak een klevig-groen vierkantje in de mond, en dan begon weer 't sabbelend gesmak en geslik

Na een lange poos deed 't donker-zangig slaan van de klok beneden haar ophooren, en terugleunend in haar stoel, de oogen moe knippend tegen 't licht, genoot ze een oogeblik van de rust om zich heen...

Zij voelde zich hier zoo knus-ongestoord zitten, zoo lekker op d'r gemak, terwijl alles

in slaap was. En morgen kon zij uitslape

en dan in de middag lekker die oorbelle koope— Of wat anders?

't Was misschien zonde zoo'n heele riks te

verdoen an nee... toch... ze waren 't best

waard, hoor!...

Zij zag hen voor zich: lang-ovaal met dat snoezige kransje kleinere simili-diamantjes om de groote steen.

Nee... ze most ze hebbe! En dan dalek d'r mee wandele in de Kalverstraat, waar ze tegenwoordig altijd zoo'n knappe, zwarte heer tegekwam, die d'r zoo ankeek.... 't stong goed in 't gezicht, zoo'n paar diamante belle, bij d'r bruine manteltje— Jammer dat de veer van

Sluiten