Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

boven zijn hoofd zwaaide met een voor den tenger gebouwden negenjarigen knaap ongeloofelijke kracht.

„Als je me aanraakt, vermoord ik je!" riep hij in hijgende woede. ,,Ik vermoord je!" schreeuwde hij nogmaals, zoodat Johan aarzelde, bijna verlegen met zijn eigen groote stevige figuur, die Barthold's tragische bedreiging lachwekkend deed zijn.

Maar reeds bij den aanslag met de liniaal was het kleine meisje met een verontwaardigd: „dat ga ik aan moeder zeggen!" weggeloopen, en voordat Johan aangaande zijn verdere houding nog een besluit had kunnen nemen, kwam „ moeder" uit de voorkamer aangesneld.

„Wil jelui wel eens stil zijn! Bart, zet dadelijk dien stoel neer. Wat is dat nu weer voor gekibbel?"

„Hij heeft mij voor een meisje uitgescholden!" knarste Barthold, zoo overmand door drift, dat zijn stem geheel weg was; en hij balde de vuisten tegen zijn broeder en stampte op den grond. „Lafaard! Je zoudt het wel laten als ik even oud en sterk was als jij!"

„Als ik niet zoo heel veel sterker was, zou ik je afranselen totdat je kroop over den grond, maar tegenover zoo'n klein hulpeloos jongetje moet ik lankmoedig wezen!" zeide deze glimlachend. Hij haalde de schouders op en ging weer zitten, den ander, die weer op hem afvloog, met zijn beide voeten afwerend.

„Moet het nu opnieuw beginnen?" vermaande zijn moeder met een bestraffenden blik. Daarop trok zij den kleinen driftkop tot zich en streek hem het haar van het verhitte voorhoofd weg.

„Foei, Bart, waarom ook zoo opvliegend te zijn?"

„ Ik laat me niet beleedigen ... vooral niet door hem!" klonk het met pathetische wanhoop.

Johan liet een sarrend gegrinnik hooren.

De jonge vrouw wierp haar oudsten nogmaals een berispenden blik toe.

Maar het kostte die zachte, kinderlijke blauwe oogen, geheel dezelfde als die van het kleine meisje, blijkbaar een geweldige inspanning zoo streng te kijken, en de uitwerking faalde dan ook geheel. Zooals zij daar stond in hare teere complexie, klein en blond en blank, over den mokkenden jongen heengebogen, zou men haar veeleer voor een oudere zuster dan voor de moeder van het drietal hebben gehouden.

Op dit oogenblik was een stap, een snelle stevige mannenstap in de gang hoorbaar, en nog voordat de deur werd geopend,

Sluiten