Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nooit ad rem, en het was duidelijk dat zij de pointe van haar eigen woorden volstrekt niet vatte.

„Als je zoo den spijker op den kop slaat, kruip ik in mijn schulp!" zeide Johan met een komiek-angstig gezicht waarvan zij volstrekt niets begreep. Maar zij bemerkte wel dat zij geplaagd werd, zoodat zij hem met een kinderlijk-mokkende schouderbeweging afweerde toen hij haar een kus wilde geven en haar het liefste, amusantste Babytje van de wereld noemde.

Barthold had alles zwijgend aangehoord, hetgeen door niemand werd opgemerkt. In den huiselijken kring, wanneer het discours algemeen was, bleef hij vaak droomerig en afgetrokken. Ditmaal echter had hij geen syllabe van het gesprokene gemist. Een vreemde gewaarwording gaf het hem, na zooveel jaren op eenmaal den naam van Carla de Martignel te hooren noemen; maar het schokte hem niet in het minst. Dat vluchtig incident uit zijn kinderjaren zou hem nooit meer in de gedachten zijn gekomen , zonder dien prikkel zoo plotseling aan zijn geheugen gegeven. Carla geruïneerd en ongelukkig, en nu als een soort van gouvernante bij hen in huis komend! ., Hoe wonderlijk!" dacht hij onder het levendig gesprek der anderen.

„Herinner jij je dat meisje niet nog, Bart?" vroeg zijn moeder hem eensklaps. „Zij moet lang geleden bij ons op een kinderpartijtje zijn geweest toen zij bij de Tengels logeerde. Bedenk je eens een heel mooi blond meisje, nog al lang voor haar leeftijd. Zij frappeerde me juist door iets zeer elegants en nuffigs

iets nesterigs zou ik haast zeggen...." Hier wierp de spreekster een verschrikten blik naar haar echtgenoot, vreezende iets te hebben gezegd wat zij beter had gedaan voor zich te houden, vooral in het bijzijn van Carla's aanstaande leerlinge.

„Zij was toen natuurlijk nog een kind!" zeide Meryan vergoelijkend, terwijl Johan lachte en Baby, die zich haar volmaakt goed herinnerde maar niet van plan was haar pruilende houding te laten varen, haar mokkend lipje nog meer vooruitstak.

„ Nu, Bart, weet je nog welke partij moeder bedoelt en herinner .jij je nog iets van haar?" vroeg zijn broeder.

Barthold was een oogenblik in verzoeking „neen" te zeggen, dan was hij van alle verdere vragen verlost. Maar liegen vond hij zoo iets lafs, dus zei hij kalm: „jawel".

„ Die houdt zich weer leuk, als gewoonlijk!" lachte Johan. „Kom, Bé, biecht nu eens verder op. Vond je haar ook zoo mooi en — zooals moeder zegt — zoo nesterig? Ben je als.

Sluiten