Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen hij dien Dinsdagavond de receptie-vertrekken van den hoogleeraar in het staatsrecht binnentrad, werd hij door den gastheer en ziin echtgenoote vriendelijk verwelkomd. Tezelfdertijd echter meende hij in hunne houding op te merken een zekere bevreemding, alsof men hem daar ter plaatse niet verwacht had. Die indruk accentueerde zich, toen hij met enkele der studenten, die reeds in grooten getale de twee ruime aan elkaar gx-enzende kamers vulden, gen handdruk wisselde. „Zoo, Meryan, ben jij daar?" of een glimlachend: „ Hoe kom je van avond hier zoo verzeild!" kreeg hij nu en dan te hooren. Hij stelde deze verwondering echter op rekening van het feit, dat de habitués hem op deze receptie voor het eerst zagen, en er niet langer over nadenkend, liet hij zijn oogen rondgaan, ten einde de omgeving wat nauwkeuriger op te nemen. De meesten der aanwezige jongelui kende hij alleen van aanzien.

Toen bij zijn binnentreden de gastheer hem, behalve aan zijn vrouw, ook nog aan een andere dame had voorgesteld, die druk bij de theetafel in de weer was, had hij die tweede vrouwenfiguur ter nauwernood aangezien. De gave zich gemakkelijk te bewegen, miste hij nog steeds. Nog was er veel in hem overgebleven van den eenzeivigen knaap van weleer, die, zich onbeminnelijk en onbemind wetend, altijd moeite had in een hem geheel vreemde omgeving zijn verlegenheid te overwinnen. Na echter met dezen en genen eenige woorden te hebben gewisseld, werd het rustiger in zijn binnenste en kon hij zich rekenschap geven van zijn indrukken.

En nu zag hij tot zijne niet geringe verbazing dat de dame, die bij de theetafel mede de honneurs waarnam, nog een zeer jong meisje was; en dit vond hij niet alleen vreemd maar zelfs stuitend. Dat de vrouw des huizes zelve aanwezig was, kon er nog even mee door, maar dat een man als Denners zijn dochter op die studenten-réunie duldde (want hij zag nu duidelijk aan de gelijkenis dat het zijn dochter was), dit ging zijn bevatting te boven. Mevrouw Denners, eene nog knappe vrouw met sneeuwwit haar, vond hij een aangename, hoogst gedistingeerde verschijning. Hoe was het mogelijk dat zij. als moeder, het ongepaste van zoo iets niet inzag!

En wat hem bijna nog meer hinderde, was de volmaakte ongedwongenheid waarmede dat jonge meisje zich een weinig later tusschen de verschillende groepen bewoog, pratend met al die jongelui zoo dood natuurlijk, alsof zij zich haar sekse niet eens bewust was! Zij kon naar zijn gissing twintig jaar wezen.

Sluiten