Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Je hebt, voorzoover ik me kan herinneren, nog nooit hoofdpijn gehad, kindje.... is het erg ? "

Ik weet niet...." zeide Baby de oogen sluitend. Zij vond het vreeselijk akelig tegen vader te moeten jokken.

„En heb je ook misschien wat keelpijn? Slik eens, lieveling.,.."

Zij slikte gehoorzaam. „ Ik weet niet...." zeide zij. Maar die aarzeling, dat zwakke stemmetje, en dat blijven liggen met gesloten oogen het maakte hem werkelijk ongerust.

De gaslamp in het midden van de kamer verspreidde niet genoeg licht om haar nauwkeurig op te nemen. Hij ging op den schoorsteenmantel een kandelaar halen, stak de kaars aan en kwam nu vlak bij haar met het brandende licht, om te zien of zij misschien erg rood was. En nu werd hij gewaar het behuild ontdaan gezichtje met de gezwollen oogleden.

Waarom heb je gehuild, Baby?" vroeg hij snel.

„ Omdat ik hoofdpijn had."

„Maar daar wordt het juist erger van, kindje!"

Geen antwoord.

Hij dacht even na.

„Weet je wat, je moet dadelijk naar bed. Ik zal moeder roepen om je te helpen, en dan vooral je goed warm houden, hoor!"

„ Naar bed ?".... Mag ik straks dan niet beneden komen ?" klonk het nu met een geheel andere stem, terwijl juist de eerste maten eener polonaise zeer verleidelijk door het huis klonken.

„Beneden komen met hoofdpijn en keelpijn! Neen, daar is absoluut geen denken aan."

„ Maar het gaat al heelemaal over...."

Nu zag Meryan, zonder een woord te zeggen, haar geruimen tijd streng en onderzoekend aan, zoodat zij plotseling weer in tranen uitbarstte.

Meer was er niet noodig om hem een geheel ander inzicht in de zaak te doen krijgen. Hij kende zijn Baby zoo'n beetje en veranderde van tactiek.

Met de teederheid van een moeder nam hij haar in zijn armen, zoodat haar hoofdje op zijn schouder lei en zij hem niet behoefde aan te zien. Wie zijner kennissen hem op dit oogenblik had kunnen gadeslaan, zou „ den autocraat" zeker niet hebben herkend.

„ Ik begin te gelooven, dat het een beetje anders is gegaan dan

ik dacht, Baby " zeide hij op bedarenden, sussenden toon. „Er

is van avond iets gebeurd, wat weet ik niet, dat mijn klein poesje verdriet heeft gedaan en haar heeft doen huilen. En toen

Sluiten