Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

koesterde wensch om dien man en die vrouw — welke zooals hij wist geheel in de idealen van haar echtgenoot opging — persoonlijk te leeren kennen, deed hem dadelijk aannemen het voorstel van Martalis om in Utrecht een paar treinen over te blijven. Deze moest bovendien, na zijn tournée in Friesland, met Thornton over verschillende partijaangelegenheden gaan beraadslagen.

„ Ik behoef je niet meer te introduceeren je bent reeds bij

al onze partijgenooten gesignaleerd!" zeide deze glimlachend. „ Je élan, verleden week in Schoterveem, is, zooals mij werd gemeld, in de meeste onzer bladen besproken, ook in de revolutionnaire organen. De andere fractie zal je dien uitval tegen Rustin niet licht vergeven, want men begrijpt volkomen dat die hem gold. Het blad van Thornton daarentegen prijst je zeer."

„Het is wel de moeite waard!" zeide Barthold moedeloos. „In plaats van ze te bedaren, heb ik de stemming nog meer verbitterd!"

„De avond was toch bedorven. De vergadering te sluiten was het eenige. Zelfs onze flinke voorzitter, die bij zijn medearbeiders hoog staat aangeschreven, was immers machteloos! Als Rustin eenmaal besloten heeft zijn tegenstander niet aan het woord te laten, réusseert hij altijd. Wat hij je echter nooit vergeven zal, is dat jij naast hem het publiek één oogenblik hebt gedomineerd want

dat heb je gedaan."

Barthold liep een poos zwijgend voort. Er ging zooveel in hem om, en hij zocht naar de juiste woorden om zijn gedachten voor

den ander te vertolken.

,. Je hebt groot gelijk gehad me voor mijzei ven te waarschuwen!' zeide hij met een zekere matheid. „ Ik geloof dat ik totaal ongeschikt ben voor datgene, waaraan ik een oogenblik meende mij te

kunnen wijden."

Martalis zag hem snel en onderzoekend aan. „ Hoe bedoel je

dat?" was zijn vraag.

„ Ik bedoel dat ik me nooit zal kunnen wringen in een of ander afzonderlijk politiek harnas, dat het mij ontbreekt aan een vaste convictie."

„Je begrijpt, hoop ik, wat ik zeggen wil," hernam hij toen Martalis met een sarcastisch lachje voortstapte. Meer dan ooit ben ik mij bewust nog slechts voor één doel te kunnen leven.... maar aangaande de middelen om dat doel nader te komen, voel ik mij, juist nu ik dieper in alles doordring, zoo besluiteloos, zoo wankelend, zoo hulpeloos onzeker. Het is minder nog de af-

Sluiten