Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

barbaarsch vinden als wij de toestanden in het slaven houdend Amerika vonden, zooals Beecher Stowe ze beschreef...."

„ Houd je stil daar komt mama naar ons toe!" zeide Marie

eensklaps. „ Laat zij niet merken dat wij over zulke dingen spreken!"

„ En dat ik bezig ben zoo'n verderfelijken invloed op je te oefenen!! Maar daaromtrent kan zij gerust wezen.... Ik zou je nooit aansporen tot iets wat haar verdriet kon doen."

„ Ik zou ook niet kunnenzeide Marie met een diepen zucht. „ Ik kan wel apprecieeren wat een ander doet, maar ik zelt ben voor dat alles te dom!"

„Neen, dom ben je waarlijk niet, maar je hebt niet veel wilskracht. Trouwens, voor je ouders leven en hun illusiën verwezenlijken, kan ook een roeping wezen."

„^Ta, mijn roeping is vroeg te trouwen en mama met een half dozijn kleinkinderen te verheugen!...." zeide Marie lachend. „Zij heeft geen rust of duur, zegt zij, voordat zij het eerste op den schoot zal hebben."

„ En als hun eenig kind kan geen sterveling behalve jij haar wensch vervullen," was het antwoord. „Zoek dus maar niet naar een taak in de verte als er eene vlak voor de hand ligt. En daarna zal je nog wel wat levensjaren over hebben, hoop ik, om ook aan de geestelijke zijde van het leven wat tijd te geven."

,.Ik zou toch voor geen enkel werk geschikt zijn!" dacht Marie, met een vaag gevoel van erkentelijkheid dat op zoo bevredigende wijze werd opgelost het dilemma , dat na menig vertrouwelijk gesprek met hare vroegere schoolvriendin voor haar was opgerezen.

„Ga je nu werkelijk van middag al heen?" vroeg Barthold, „en is het dus voor het laatst dat wij onze gezellige morgenwandeling maken?"

„Al? Ik ben hier bijna drie weken geweest, weetje dat wel? Overmorgen keeren papa en mama uit Kissingen terug, en dan wil ik present wezen. Dat is voor hen een prettiger thuiskomen."

„Ik geloof werkelijk, Anna, dat je nooit aan jezelve denkt maar altijd aan anderen."

Zij zag hem verbaasd aan en begon te lachen. Hem iets te hooren zeggen wat ook maar in de verte op een complimentje geleek, vond zij bijna kluchtig.

Sluiten