Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

worden, dat kind zal ik gelukkig maken. Dan stel ik tegelijkertijd mijn moeder tevreden, die zoo hartstochtelijk naar kleinkinderen verlangt, en papa en mama Meryan zullen met betrekking tot haar ook wel dergelijke illusies koesteren. En zoodoende — en dat is de humor van de heele historie — zoodoende maak ik, aarts-egoïst, een heelen kring van menschen gelukkig.... terwijl Bart, die het gansche menschdom in zijn hart draagt, den zijnen niets dan verdriet veroorzaakt. Nu — de geschiedenis vermeldt het wel niet.... maar Jozef en Maria zullen ook heel wat meer genoegen hebben beleefd van hun andere kinderen dan van dien éénen, die vóór zijn geboorte den armen Jozef al voor een puzzle stelde "

Wanneer Robert eenmaal een plan had, draalde hij nooit lang met de uitvoering. Na van de directie der fabriek, waar hij technicus was en eerlang als vennoot zou optreden, een paar weken verlof te hebben gekregen, pakte hij zijn koffer en stond acht dagen na Barthold's brief te hebben ontvangen, in het hotel „Die vier Jahreszeiten " zijn vriend voor de oogen.

Eenigszins onthutst staarde deze hem aan.

„Ben jij daar, Rob? Hoe is het mogelijk! En je zoudt wachten totdat mijn moeder en zuster vertrokken waren?"

„Waarom?" vroeg Robert leuk.

„Waarom? Wel, dat weet je immers?"

„ En je noemt het zelf de 1'histoire ancienne!"

„Nu ja, dat denk ik ook. Maar men kan toch niet weten, en voorzichtigheidshalve ...."

„Kom, wie denkt nu nog aan die malligheid van jaren geleden? Ik was erg verlangend je te zien, old fellow, en ik kon nu juist goed gemist worden op de fabriek.... later ging het minder goed. En met jou gaat het best, zie ik, je bent bepaald bezig te herleven. Zeg, hoe staan nu de zaken met den ouden heer ? Is er kans op een definitieve verzoening?"

„Ik weet het niet," zeide Barthold en zijn gelaat betrok. „Die kwestie wordt nooit aangeroerd; voor mijn gevoel is de muur

tusschen ons hooger dan ooit en de omstandigheden zullen

dien niet omverhalen. Eerder is het tegendeel te verwachten."

Hij sprak deze laatste woorden met zoo'n diepe neerslachtigheid, dat Robert beter vond maar dadelijk van het onderwerp af te stappen en over Wiesbaden begon te spreken, dat hij nog van vroeger kende. „ En wat heb je hier een mooien salon en een

29

Sluiten