Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gewerkt, alleen het mooiere, het echte smidswerk uit de vrije hand smedende, omdat de anderen daartoe niet in staat waren.

Zóó'n stuk werkleven was er aan gegaan, dat ook de spits van eenigen levenstoren in de stad het niet zou kunnen dragen. Daarvan in een avond afscheid te moeten nemen, dat was voor Job een verdriet, dat eens anderen lichaam misschien had doen schreien. Job voelde alleen wat kittelen van binnen: zijn vastgestelde zielehechtheid kon wel tegen zoo'n kleine aanvechting. Zijn groot kakement verwerkte het als een lekker restje van een al te krachtigen dronk.

Vader en broers waren het huis uit, natuurlijk naar de vaste kroeg, waar Job eiken avond ook trouw, een paar uur later omdat hij altijd, zonder dat het noodig was, een poos pleegde na te werken, kwam. Maar de drinkenscha van die paar uren haalde hij dan in, door in de kolk van zijn keel in enkele minuten de twee, drie groote glazen drank te laten verzinken, die de anderen tegen tien uur nog vóór waren. Dan hield hij hen zwijgend gezelschap en met het drinken bij, nooit meer zeggend dan een enkel

Sluiten