Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En jij, Anton, jij daar!"

„Ik heet Antoine", verklaarde deze met zijn fijn stemmetje vol arrogantie.

„Kan me niet schelen. Ik noem je Anton, dat is Hollandsch".

Het optreden van de vrouw was zoo resoluut, dat Antoine verder niets durfde doen. Jaren duurde het nog, voordat hij de geestkracht verkreeg om zich tegen haar, aan al le casuïstiek vreemde logica te verzetten. Die was eenvoudig en krachtig, als het feit zelve, dat zij voortaan in het huishouden de baas was.

Na twaalven zou vader, die zich voor zijn huwelijk niet langer dan een uur van zijn werk had laten afhouden, en zijn vrouw alleen had laten gaan bij de eerste zijstraat na het stadhuis, voor zijn middageten thuis komen.

Zonder woorden, zijn eenigen heul zoekend bij den familieraad, die ook hier wel machtvol zou zijn, had Antoine die thuiskomst zitten af te wachten, vreesachtig den vierjarigen jongen aanstarend, die even stil als hij met het borstje tegen de tafel gedrukt op zijn stoel was blijven zitten.

Antoine begreep het niet! Wel snapte hij dat

Sluiten