Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn en de surrogaten daarvan wist hij nog zoo weinig af, omdat hij altijd alleen geleefd had en als halfheertje niet met werkjongens had kunnen verkeeren. Alsof er een abjecte infectie van uitging, zoo zag hij zijn halfbroertje aan, loerend naar de misvormingen, die zulk een kind voor eeuwig stempelen moesten tot politieprooi en

gevangenismateriaal.

Doch niets van dien aard kon hij merken. Het kind had wel is waar een groot bol hoold, waarin zware vormen als van reeds tientallen jaren waien ingegroefd, en zijn oogen waren lichtloos, weggebluscht, als lag er een sluier over. Maar een werkelijk stigma van onreine geboorte was er toch voor Antoine in het lichaampje niet te bespeuren.

Job at met groote van aardappelen opgevulde wangen, en met de linkerhand als om de rechter met de vork te laten rusten, bracht hij telkens nieuwe brokken in de overvolte tusschen zijn kaken.

Men zei niet veel aan tafel. Antoine zag, hoe als het zoontje, ook de moeder haar kaken opstopte met eten, en hoe vader dat ook deed, alle drie smakkend, en tot de overvulling van hun mond telkens nog drinken nemend.

Sluiten