Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ceerd werd met het ijzer. Die eenheid, die ontzettende zwaarte van onverdeeldheid was de wanhoop van zijn gecompliceerde ziel, waarin duizend kleine levensmotiefjes rondzweefden en 't kranste tot sierlijke vormen, door even zooveel lichte, ephemere stroomen bewogen. Antoine was tusschen de ijzerlogica, de renaissance-sierlijke opbeweging in verfijning, de vervulling van motieven, die zelf' weer tot motief'en vervulling werden, het wijken en opwaaien tot voortdurende verkleining van begeerten, waaraau geen einde scheen; het verliezen en weervinden in altijd herhaling, als van een beeld in dubbele reflectie, tot de teedere weelde van een beeldengalerij weerkaatst, zoo mooi en hoog verfijnd dat het hoofd duizelt en in verrukking ontwaard wordt dat raadselen ontstaan. In zulk een laatste verfijning het motief te vergeten achter de schoone daad ligt de bewustwording van de renaissance-ziel, die naar het genot streeft van zoo talloos verdeelde sensaties, in zoo verre gevoerde verfijning, dat het verstand neerzinkt in kunstelijke droom-emotie. Zulk leven in stilte van geraffineerde verrukkingen vond Antoine goed. En hij schrok tot ontzetting als hij dan,

Sluiten