Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in het ijzer, als hij het op de platen zink had aangeduid. Dat werd een aandachtig, bijna angstig werken voor het gezin. Eerst begrepen de broers noch vader wat er gewerkt werd. En uit eerbied voor Job, die nooit overbodige vragen duldde, durfden ze alleen voor zich kleine vermoedens als een zachte victorie in hun brein koesteren. Doch het werk vorderde ; als een groot gebroken leven, lang voor een wederopstanding, begon >ie ijzermassa een vorm te krijgen ; het spook beeldde zich in ijzer uit. Toen werd het vermoeden zenuwaanjagende zekerheid bij de broers.

,We maken het hek, we maken het hek'', zeiden ze zacht in het voorbijgaan tot vader. En deze luid kloppend aan een eenvoudig bonkje metaal en een moede bevestiging van wat hij ook al lang had moeten begrijpen :

„We maken het hek."

Er lag zulk een vroolijkte in die zekerheid. Her en Nol, en vader ook, waren blij, door die gezegende verlossing van een angst, die ze liever haat wilden doen zijn. Ze hadden gemeend Antoine niet te kunnen missen ; ze hadden zwaar geangstigd onder het gevaar, dat hij niet meer

Sluiten