Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de elastische loopbeweging van de figuur voor hem, streelend niet de oogen . . . tevreden dat hij nu dan toch eindelijk de kunstaanwijzing gevonden had, die hem leiden moest. Dat is het fijnst bedrijf eens menschen, zei hij. zulke illusies te telen uit het leven, schooner dan Rubens of Michel Angelo. Dankbaar was hij tegenover het geld, den wijn, want die had hem den weeldemoed gegeven, dit te zoeken.

Het meisje wandelde voort uit de verlichte straten een fatsoenlijke wijk in. Antoine bleef nu stilstaan, zacht, om haar na te kijken en de wiegeling van haar heupen nog meer in zich op te nemen, omdat dat, ook honderd maal herhaald, nooit banaal wordt. Een oogenblik nog en hij stond alleen in de geluidlooze half-donkere straat. De schoonheid had hem dan toch misleid; hier in de buurt waren geen vrouwen te vinden, die om geld lachten. Hij moest nu wel de wilsuiting te baat nemen, die hem bracht tot den eclat van het leven, dat hij had begeerd.

Het duurde drie dagen, dat hij niet op zijn kamer kwam; in voortdurenden roes zocht hij een mooi, nam het en versmaadde het weer, alleen

Sluiten