Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hoe meer goede boeken eene natie heeft," zei een Chineesch wijsgeer, „destemeer slechte laat men haar lezen."

En dan verwondert men zich nog, dat het publiek niets voelt voor deze minderwaardige literatuur, en vooral, dat het zs niet koopt !

HET „OPRUIMEN".

Gegeven de oplaag en vooral de waarde der in den handel gebrachte deelen : wat is dan het einde der niet verkochte ?

De dooden worden gauw vergeten, de boeken ook. Het eene verdrijft het andere, en liet boek van heden verdringt in de winkelramen dat van gisteren, in afwachting, dat beide bij den opkooper terecht zullen komen, dat wil zeggen, dat ze elkander weer in etalages en in catalogi zullen ontmoeten met een rabat van CO of 75 %.

De practijk van den secondhand-handel wordt niet goedgekeurd en gebruikt door ieder.

Vroeger ruimde een uitgever zijne boeken niet op. Ongetwijfeld voldeed niet van alle boeken het succes aan zijne verwachtingen. Doch wat deed men toen ? Men vernietigde de helft der oplaag, en hierdoor behield de rest hare oorspronkelijke waarde. De firma hield hare oude reputatie hoog, en zij, die gekocht hadden, konden den uitgever niet verwijten hun een boek voor het dubbele der waarde te hebben verkocht. l)

Nu nog zijn er uitgevers — en niet de minsten ! — die uit principe nooit opruimen ; zij stapelen de balen in hunne zolders of pakhuizen op ; zij zijn trotsch op hunne ontzaggelijke voorraden en bevestigen de waarheid van de stelling, dat liet opruimen van fondsartikelen liet vak bederven is. Dit zijn de kapitalisten.

Maar anderen zijn van meening, dat alleen de actualiteit aan het boek zijne waarde geeft : als de verkoop niet den huurprijs der magazijnen, die voor de berging noodig zijn, plus een batig saldo, oplevert, moet er opgeruimd worden. „Het is pijnlijk", zeide mij een mijner confraters, „zoo'n catologus te zien, waarvan de

1) Hébrard, De la librairie, bl. 21.

Sluiten