Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en de hemel weet, wanneer ik ze verkoopen zal.

Men zal zich herinneren, dat, eenige jaren geleden, zich in den Bond van Nederlandsche onderwijzers, dezelfde trustvormige symptomen vertoonden. De Bond wilde een eigen, centrale boekhandel hebben, die dan natuurlijk met een minimum-winst, voldoende ter dekking van de kosten, zou afleveren. Gelukkig is dit lumineuze idéé nog niet tot uitvoering gekomen, en de Nederlandsche onderwijzer, die zoo ontzettend veel boeken noodig heeft{!) en zoo verschrikkelijk slecht gesalarieerd wordt (zonder uitroepingsteeken, helaas!) mag zich altijd nog beroemen den boekhandelaar van de plaats zijner inwoning te bevoordeelen. (Aanm. v. d. V.).

HET PUBLIEK.

Ik heb gezegd, wat naar mijne overtuiging de waarheid is in zake uitgevers en debitanten ; thans dien ik ook een woordje van het publiek te zeggen, want ook dit heeft schuld aan de crisis in den boekhandel.

Het koopen tegen rabat

Het publiek heeft de gewoonte aangenomen altijd af te dingen, altijd te koopen met rabat en van huis tot huis te loopen om te trachten eenige stuivers te besparen. Dikwijls komt het bedrogen uit, maar dit is zijn eigen schuld. Ik ken een advocaat in de provincie, die de gewoonte had zijn boeken bij eene bekende firma te koopen. Ieder jaar, in Januari, kreeg hij zijne rekening, die 25 of 30 francs beliep, over welk bedrag gedisponeerd werd. Aangelokt door de advertenties van een opkooper, die in de couranten nieuwe boeken aanbood met 21% korting, wendt onze advocaat zich tot hem, en voegt een postwissel bij zijne bestelling. Hij ontvangt.... niets, niet eens een antwoord op twee brieven, die hij schreef. Hij wendde zich tot zijn ouden leverancier, verhaalde hem zijn avontuur, en vroeg hem hoe hij in dezen handelen moest. De boekhandelaar antwoordde : ,,u hebt het goedkoop willen hebben, ik ben erg bang, dat u het nu al te goedkoop krijgt."

Sluiten