Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de couranten maar al te zeer afhankelijk zijn van de coterie van kapitalisten, die ze financieel steunt, ergo : ze naar haar pijpen laat dansen. In ons landje, waar eene dagblad-oplage zoo beperkt is, en dus eene courant noodzakelijkerwijze gesteund moet worden, wil zij blijven bestaan, is deze bewering vooral van kracht.

(Aanm. v. d. V.)

CURIEUSE RECLAME.

Het volgende is een typisch staaltje van fin-desiècle-reclame ; het dagblad heeft er wel niets mee te maken, maar niettemin wil ik het vermelden om de originaliteit.

Een jaar of wat geleden, zoo verhaalt een Parijsch journalist, had een zeker schrijver, dien ik Durand wil noemen, een roman uitgegeven, „het Meer van Genève" genaamd, die allesbehalve verkocht werd.

Te Nizza, waar ik mij bevond, list een vriend mij een „vertrouwelijken", ongeteekenden brief lezen, van den volgenden inhoud : „Een vriend deelt u mede, dat gij in het boek, getiteld „het Meer van Genève", op pag. 131 en vv. onthullingen over het private leven uwer vrouw zult vinden medegedeeld."

„Ik heb het boek gekocht", voegde mijn vriend er bij, „maar er niets in gevonden, dat mij interesseerde, noch als echtgenoot, noch als lezer ; ik heb spijt van mijn 3 fr. 50."

's Avonds bleek het, in de sociëteit, dat verscheiden notabelen dergelijke epistels hadden ontvangen : „Zie tot eiken prijs „Het Meer van Genève" te krijgen, en lees hoofdstuk 5 ; het geldt uw geluk". Een ander las : „Gij schijnt kalm ; gisteren heb ik er op gelet. Gij weet dus nog niets. Gij wordt belasterd in „het Meer van Genève", een pas verschenen roman ; op een lage manier wordt uw goede naam er in aangerand."

Den volgenden dag zeide mij de boekhandelaar van de Place Masséna : „Iedereen vraagt naar „Het Meer van Genève" ; ik had er zes exemplaren van en was ze in weinige minuten kwijt. Nu heb ik er honderd in Parijs besteld."

Sluiten