is toegevoegd aan uw favorieten.

Wijsheid en schoonheid uit China

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan men van hem zou denken. Een duf nufje in Holland zeide mij van de zee: „Hè, ik krijg er dorst \an, laten we wat gaan drinken!" — Ik betrapte mijn ouden chineeschen leermeester er dikwijls op, dat hij op het hooge plateau van mijn huis, op een gioote rots, wel een uur lang over de bergen kon zien, over de zee, in de lucht, in de volmaaktste rust stilzittende.

Ik begreep dit niet. Hij was een slecht mensch, een schobber, een bedrieger, als de anderen. Ik vroeg hem, waarom hij niet liever ging wandelen, of hem wat scheelde, waarover hij wel dacht en peinsde.

„Over niets, zeide hij, ,,ik denk juist om niets, dat is zoo prettig."

Toen ik verbaasd: „Maar wat doe je dan, wat moet je daar in de verte?"

En hij kalm, en kortaf als verveelde hem mijn gevraag: „Siao Iaö" ! ! ! (zweven!)

Dat is typeerend voor zoo'n chinees. Zweven! Zweven in horizonnen en verten, in mysterieën van hemel en lu( ht, deze ellendige chinees, die mij zoo bedroog!

En toch is het zoo, toch is het mogelijk. De chinees houdt dol van de natuur. Dit is voor ons onbegrijpelijk. Maar de chinees is ook een mysterie, waar geen mensch ooit in doordringt, ook een andere chi-

2