is toegevoegd aan uw favorieten.

Wijsheid en schoonheid uit China

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ban, het symbool van het Eeuwige, en hare ziel is in de intenze meditatie puur omhoog gerezen, en schittert in haar voorhoofd als de Ziele-Parel, de essence van haar wezen, rein als de dauwdrop, die in een lotus beeft. Zij zit de eerste boven de rijzende brug, stil in de bloemebladen, en in den glans van parelmoer. Haar omgeven alle boeddha's en onsterfelijke geesten. De achttien Lö-Hans-Arhats rijen zich in twee scharen in de gelukzalige gewesten. Zij waren allen ééns eenvoudige menschen op aarde, die hunne ziel verreinden tot zij rustig vergleden in Nirwana*), als bloemen in een stillen oceaan.

Daaronder is Tiong-Ló, de zachte slachter, die levende beesten had gedood in zijn beroep, totdat zijne zonden waadden in meeren bloed, en het berouw zich verroerde in zijne duistere ziel. Hij was toen een laag mensch uit het volk, een slachter. Hij zwoer, géén bloed meer te vergieten en geen vleesch meer te eten, begroef zijn slachtmes diep in het zand, zocht

*) Men houde toch vooral niet Nirwana voor eene uitdooving en bruto, onzinnige vernietiging van Leven tot Niets. Van géén mystiek woord is zooveel misbruik gemaakt als van Nirwana. Zelfs een eminent schrijver als Couperus gebruikt het op vele plaatsen verkeerd (in „Eline Vere"). Nirwana is niet te defineeren, evenmin als het begrip God, omdat het iets is boven alle idee en vergelijking. Het zou eenigszius — maar zeer vaag en onvolkomen — weer te