is toegevoegd aan uw favorieten.

Wijsheid en schoonheid uit China

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij zich stil, niet-zelf werkend moet laten gaan, als een kind zoo gehoorzaam. Groot, groot is de zee. (■root, groot is de dichter. Maar grooter, grooter is Tao, die niet groot is."

Hij zweeg en stond luisterend naar de zee. Ik zag, hoe de muziek hem vervulde.

Ik had veel gedacht, sedert ik zijne eerste woorden over Tao had gehoord. Ik was bang geweest, dat zijne immense, hooge filosofie doodend zou zijn voor den kunstenaar, en ik, als ik mij zoo van-zelf naar zijne wijsheid liet toedrijven, ook geen pure emotie als dichter zou kunnen voelen, en niet meer kinderlijk verbaasd en gelukkig zou kunnen zijn bij het aanschouwen van schoonheid.

Maar hij stond in pure verrukking, alsof hij voor den eersten keer de zee zag, en luisterde aandachtig naar de golven, met lichtschitterende oogen.

„Is dit niet schoon," sprak hij weêr, „is dit niet schoon, het geluid dat voortkwam uit Tao, het geluid-looze ? Het licht, dat uitschijnt uit Tao, het lichtlooze? En de verzen, de sonore muziek der woorden, geboren uit Tao, het woordclooze? Leven wij niet in één eindeloos Mysterie, dat ééns tot eene simple, absolute Waarheid zal worden?"

Ik zweeg een langen tijd. Maar ik kon het nog