Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Goed, Dinsdag dan," antwoordt dr. Mast, lachend z'n hoofd schuddend om Maurits' zwaartillendheid, ,,Dinsdagmorge om tien uur, afgesproke. Mag ik uw naam en

adres we te ?"

— O 'k zal u m'n kaartje geve.

Gejaagd-nerveus krabbelt hij met 'n potloodje z n adres

er op. — „Als 't u blieft, dokter".

— Dank u," zegt dr. Mast opstaande en meteen z'n vinger drukkend op 't witte knopje van de electrische schel, ter zijde van de schrijftafel, ,,en nu maar kalm blijve, hoor, want 't beteekent niets, ja, ja, u bent n echte neurasthenicus, zoodra ik u zag, wist k dat al, u tobt te veel; tot Dinsdag dus, uw hoed ligt hier." En hem dan ten afscheid 'n slap handje gevend, opent hij voor Maurits de deur. — „Adieu, meneer.

— Dag dokter.

Met 'n ruim gevoel van verlichting staat hij 't volgend oogenblik weer op straat. Da s goddank afgeloopen. Hij is zoo echt blij, dat hij nu weer rustig naar huis kan gaan, met die beroerde karwei, waar hij zoo vreeselijk tegenop heeft gezien, achter zich. ,,'t Gaat toch raar in de wereld , loopt hij te overdenken, „wat heel erg lijkt, is daarom toch nog zoo erg niet." En hij voelt nu jammerige spijt, dat hij er niet veel eerder werk van gemaakt, alles tot t laatste oogenblik heeft uitgesteld. Maar dat is niet heelemaal z'n eigen schuld geweest; want jongelui, met wie

Sluiten