is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hinderde : het gemis van 'n opvolger. Daarom had hij zich maar getroost met de zoete hoop, dat Nancy nog 's 'n jongmensch mocht lief krijgen, met geschiktheid voor den handel en liefst uit 'n handelsfamilie gesproten. Doch al z'n drijven in die richting baatte hem geen lor en 'n venijnige teleurstelling was 't hem, toen z'n dochter haar malle zinnen scheen gezet te hebben op 'n doodgewoon ambtenaartje bij de belastingen, wel 'n knap, fatsoenlijk jongmensch met behoorlijk salaris en goede vooruitzichten en van respectabele familie, zeker, zeker, maar toch 'n schoonzoon, die geheel buiten de sfeer zijner lieve droomerijen viel. Staader was dan ook aanvankelijk beslist tégen het engagement. — „Kindlief", had hij geargumenteerd, „bedenk nu toch, dat je ook verplichtingen tegenover mij hebt ; je kunt zoo'n prachtige partij doen aan de zoon van m'n handelsvriend Carelsen, 'n verstandige, degelijke jonge". Maar Nancy toonde zich koppig, verwierp elke transactie en hield zich trouw aan haar Maurits, met wien ze op de IJsclub had kennis gemaakt. In dit opzicht althans had ze dus niets van haar vader, noch iets van haar moeder. En Staader, dit tot z'n spijt bevroedend, gaf dan ook in vredesnaam maar toe ; 't werd géén leven meer in huis. — ,,'t Geluk van je eenig kind moet je toch per saldo ook wat waard zijn," rekende Johan F. zijn vrouw vergoelijkend voor. Z'n heete ijdelheid van gegoed burgerman, kapitein bij de dienstdoende schutterij,