is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

richtte zich van toen af op 't huwelijksfeest, dat royaal zou zijn, daér konden ze tenminste van op aan, 't zou gezien mogen worden !

Dien Maandag, den twee en twintigsten verjaardag van z'n dochter, joolt er 's avonds 'n opgewekte stemming in de voorsuite bij de Staaders. Het is de laatste jaardag, dien Nancy als jong meisje in den huislijken kring viert. Haar oom, Henri Staader, heeft dat feit reeds aan tafel met 'n toepasselijk woord gereleveerd. Deze heer, van handig advertentiecolporteur met echt Staaderschen intrigezin opgeklommen tot directeur van het dagblad De dage- , lijkschc Bode, leeft, sinds de aanvaarding van z'n volksvoorlichterschap, geheid in de meening, dat hij nu ook overal en te allen tijde moet poseeren als moralist. Immers, zijn blad representeert dè moraal en hij representeert zijn blad, dus is hij vanzelf de representant der moraal. Met z'n bleek-gladde, geslepen intriganten-gezicht, z'n bedaarde, weloverwogen manier van praten, z'n nooit uit den band springende, tegenover vriend en vijand volgehouden stalen hoffelijkheid, maakt hij ook wel den indruk van 'n hoogemoraaldrager te zijn en zou men hem best kunnen houden voor 'n stempelfabrikant voor zedelijkheidsinsignes. Goed beschouwd is Henri Staader dat ook, mits niet genomen in letterlijken zin. Want meermalen drukt hij den stempel van wat hem deugdzaam en zedelijk toeschijnt, op z n krant en laat hij z'n lezers genieten van zijne moraliseerende