Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verjaardag is niet voldoende en nu we hier toch allemaal bij mekaar zitte, moest ieder van ons maar 's 'n wensch uitspreke, zooals de goeie feeën in de sprookjes doen. Wat wenscht tante je toe, ieder krijgt z'n beurt, kom tante, spreek uit, jij eerst."

Op het doorvoede, blond-blozende gezichtje van Nancy heldert 'n tandjeswit lachje. — „Och oom", antwoordt ze, ,,'t leve is geen sprookje en wensche kome toch nooit uit."

— Dat hangt 'r van af; ik wed, dat de wensch van je tante wel uitkomt, om al wat je wil.

— Ik wensch haar," zegt nu mevrouw Henri Staader op ernstigen toon, ,,'n opgewekt humeur toe en sterkte in tegenspoed."

— Nou, dat zal wel lukke, tante," hervat de jarige lachend, „m'n opgewekt humeur heb 'k nog nooit verlore."

— Dat is te zegge," contrarieert haar vader, „ik herinner me nog heel goed die keer, dat je in drift 'n theekopje tegen de grond stuksmakte, alleen uit teleurstelling omdat 'n rijtoer niet kon doorgaan."

— O, pa, da's jare geledé, nu ben 'k niet driftig meer.

— Ja, ze is wel veranderd," bevestigt haar moeder, „kopjes stuk gooie doet ze niet meer."

— Wat gooit ze dan nu stuk ?" vraagt oom.

— Koppen !" antwoordt Vi,s met droog gezicht.

Allen lachen, Vis zélf ook.

Sluiten