is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kankeren aan z'n zenuwgestel, doch stil-inwendig, zoodat slechts 'n scherp-oplettend oog 't teeken zijner beroeringen op z'n gelaat zou vermogen te zien. En dat nu meneer Henri Staader op die flauwe toespeling van z'n vrouw ingaat, maakt hem kregelig verlegen, 't Lijkt waarachtig wel, of ze 't weten van 'm ! Vooral van z'n aanstaanden oom kan hij zoo iets niet velen, omdat hij altijd gevoeld heeft, dat meneer Henri Staader niet zoo bizonder met 'm is ingenomen ; misschien verbeeldt hij 't zich maar, want 'n bepaalde reden kan hij er niet voor vinden, of 't zou moeten zijn, omdat hij de onbenullige ,,Dagelijksche Bode" niet leest, waar de gansche familie zoo mee wegloopt ; in ieder geval vindt hij plagerijen van dien kant onaanneemlijk.

— U hebt zelf nog niets gewenscht, meneer Staader", zegt Maurits maar, om de aandacht af te leiden.

— O, mijn wensch", mystiekt de journalist, „mijn wensch gaat dieper dan 't gewone woord."

— Zegt u dan maar 'n ongewoon woord, oompje", leutigt Nancy.

— Kindlief, voor mij staat Plicht in 't leven bovenaan ; dus wensch ik je de kracht en de gezondheid toe voor richtige plichtsbetrachting.

— Dank u, oom, dank u wel, als u anders niet voor me hebt!

— A propos, Henri", zegt z'n broer, „ik maak je m'rt