Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deuren nog wijder open, 'n zoele meiwind blaast lekkergul z'n kamer in, zoodat 't vlammetje in 't komfoor even er van bibbert. Op het platte dak van een der huizen aan den overkant ziet Maurits 'n jongen man, die z'n pas vrijgelaten duiven staat na te kijken, hoe ze vliegen in breeden cirkelvlucht, met telkens bij den ommezwaai de zilveren schittering der witte buikjes. En als de man er zich zat aan getuurd, aldoor de bewegingen met z'n hoofd heeft gevolgd, klautert hij 'n laddertje af, dat tegen de dakhelling schuint, rustend op de breede goot. Dan verdwijnt hij door 't venster van 't arkeneel.

— Gevaarlek werkje," zegt Maurits.

— Wat meneer ?" vraagt de juffrouw, die 't eierdopje en 't zoutstelletje uit de kast haalt.

— Wel, dat geklim op die dake van die meneer met z'n duive hierover.

— O, ja, en wat hééft 'n mensch d'r an om die beeste te zien vliege.

— Eén misstap en de man valt mors, je ijst 'r van as je 't ziet."

— Daar kijkt men niet na, as men liefhebberij in iets heeft, meneer," antwoordt de juffrouw lachend.

Als ze weg is, kwakt Maurits zich neer op den luien stoel, z'n ontbijt onaangeroerd latend. Hij heeft geen trek, voelt zich te gejaagd, te gespannen-nerveus dan dat hij gewoon als alle dagen zou kunnen ontbijten. Straks

Sluiten