Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naast de bank, waarop Maurits nu met ontbloot onderlijf te wachten ligt. Het zien aangeven en omdoen van die onheilspellende operatiejas, 't drukke beweeg van den dokter, z'n gaan naar 't tafeltje, z'n ernstige kijking naar de glimmende dingen er op, alles werkt plotseling zóó hevig enerveerend op hem in, dat 'n wemelige doezeling voor z'n oogen schemert en fijne zweetdruppeltjes parelen op z'n doodsbleek gelaat, 'n Lamzalig gevoel, z'n gansche corpus doortrekkend en al z'n fut tot weerstand brekend, doet hem slap-wee neerliggen, slechts nog leunen op z'n eenen elleboog, handpalm geplet tegen z'n wang. De dokter ziet 't en onderbreekt dadelijk z'n arbeid.

— Zeg 's, als je nou al van je stokje valt, dan zulle we toch maar chloroform gebruïke, kijk 'm 's bleek worde, Lodewijk, je hebt toch wel stevig ontbete vanmorrege ?

— Zeker, dokter nee, u hoeft me heusch geen

chloroform te geve, 't zijn alleen m n zenuwe, die me n oogenblik de baas zijn, 't zakt wel weer, antwoordt Maurits, terwijl hij zich overeind richt en z'n voorhoofd afwrijft. En in z'n sterk wilsverlangen om bij z'n positieven te blijven, begint hij maar wat te praten, dit tegelijk als middel aanwendend om z'n eigen af te leiden.

— Da's 'n mooie gravure, dokter", zegt hij, wijzend naar 'n geëncadreerde plaat, die boven de schrijftafel hangt.

— Ja, hé ? mooi!" antwoordt dr. Mast, weer doende

Sluiten