is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van flauw te zijn gevallen of chloroform noodig te hebben. Als 'n kind, dat begint te leuten, nadat 't over z'n verlegenheid voor vreemde menschen heen is, zoo dringt hij, in babbeltaal, den dokter z'n onbevangenheid op.

— Ik voel me weer veel beter, dokter", zegt hij blij, ,,ik geloof dat 'k de crisis doorstaan heb."

Zoo ?" antwoordt de medicus, terwijl hij zich uit z'n gebogen houding opricht en met 't injectie-apparaat Maurits nadert, „dan zulle we 'skijke, wat we voor je doen kunne." En na aandachtige betasting van het lid, waarschuwt hij : „stil blijve ligge, hoor !"

— Ja, dokter, ga uw gang maar.

Maurits voelt 'n kleinen prik, niet erger dan de steek van 'n mug, gevolgd door nog een en weer een ; kalm, met z n handen onder z'n hoofd, ligt hij 't zorgdragend gezicht van dr. Mast te beschouwen, in goedaardige afwachting van wat gebeuren zal. De verrassende uitwerking van het vocht : het als 't ware verglazen van de huid, waardoor 't lijkt, alsof z'n penis met 'n verlengstuk van heel andere materie is verrijkt, doet hem even kuch-lachen.

— Stil blijve ligge, vent!" maant de doctor.

— 't Ziet 'r nou zoo raar uit. dokter", antwoordt Maurits.

Ja, dat doet 't ook, daar heb je gelijk aan, grappig, hé ?

En hem dan 'n paar prikken voor-de-proef toebrengend, vraagt hij : „voel je 't nog ?"

— Nee, dokter.