is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Nu ook niet ? en nu ?

— Nee dokter, ik voel niets.

— Mooi, dan hebbe we de prélude gehad," zegt dr. Mast, handig-vlug 'n cilindervormig buisje door de opening der glazerige voorhuid stekend, teneinde het aaneensluiten van 't gezwollen weefsel te beletten. Terugkeerend dan naar 't tafeltje, moppigt hij tegen Lodewijk: „wat 'n raar pikkie, hé Lodewijk, meneer heeft 'r zelf schik in."

De sul antwoordt niet, glimlacht alleen even noodgedrongen en kijkt met waterige oogen, blasé-onverschillig, naar 't medisch toch zeer belangwekkende object. De operateur is weer bij z'n patiënt terug, met in z'n hand nu 'n schaarvormig instrument.

Maurits wordt attent. Hij ziet, hoe dr. Mast, na verwijdering van 't cilindertje, de punt van het eene lemmet in de opening brengt en dan heel gewoon, alsof 't carton is, te knippen begint. Wel vier, vijfmaal vlijmt de schaar op en neer; en 't gezicht van dat kil-scherpe staal, snijdend door 't week-gezwollen vleesch, maakt hem zóó akelig-wee, dat hij, ofschoon er niets van voelend, toch van den weeromstuit zachtjes ligt te kreunen. Lodewijk staat er onbewogen naar te kijken, houdend in z'n handen 'n spoelkom gereed. En na het volbrengen dezer hoofdverrichting, haast dr. Mast zich gejaagd naar 't instrumententafeltje terug, pakt er vlug 'n dot watten weg en gaat de wond dan wasschen. Maurits ligt ontdaan met toeë oogen.