is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Maar wat doen ze d'r eindelek an, Kee, weet jij dat ?

— Nee, hoor, dat heb 'k nooit gezien; 'k weet wel, dat ze d'r dik van worre, dat heb 'k wel 's hoore zegge en dat ze met 'r kop na beneje in 'n zak worre gestopt.

— Och got, 't stomme dier!" teemt Bet.

— Stomme dier ? hij is anders niet te stom om van me mooie gepelde garnale te gannefe, zooas gistere.

— Waarom laat je ze dan ook op de anrech staan," pleit Bet.

— Ja, waarom, wie denkt daar nou dalek an, je zet 't in de drukte erreges neer ; maar ik heb 'm 'n pattaster verkocht, die-die voelde, hij zal 't me voor de tweede maal niet wèer levere.

De kleine poes, die zich op 't vensterkozijn begon te vervelen, is er stiekem afgesprongen en stilletjes, onder tafel door, naar achter geslopen. Maar ze had verstandiger gedaan met te blijven waar ze was, want Piet is weer zoo galant om haar dadelijk tegemoet te snellen. Met dartele, vroolijke oogen, welke van z'n opgewekt humeur getuigen, doet hij 'n hupschen sprong in de hoogte, waardoor de poes, ervarjngsvol als ze is, de stuipjes op 'r lijf krijgt en hem angstig ontwijkt. Piet trippelt haar achterna, er volgt 'n wild krijgertje-gespeel door de kamer, tot de poes opeens manhaftig stand houdt en hem met opgeheven rechterpootje afwacht, uitdagend. Nou zal ze 't zóó eens gaan probeeren.