is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Nee, ik durref niet, laat mij ook maar hier blijve," stemkriebelt ze terug.

Kee, haar gramschap over die malle tegenstribbeling bedwingend, sloft de trap af. Het werd tijd ; Bart is al in 't portaal van twee-hoog.

— Ben jij daar jonge ? nou al ?" verwelkomt z'n moeder lief-gehuicheld.

— Ja, leuk hé ? de Heere heeft vandaag werk an de winkel : m'n eene baas z'n dochter is ingezegend.... wat is 't hier in huis 'n gasthuislucht, waar komt dat vandaan ?

— Ik ruik niks, jonge.

— Ik dan wel," antwoordt Bart, de kamer binnentredend.

— Ingezegend, zeg je ?

— Ja, ingezegend, ze is an 'n rijke dief verpatst, moet je me daarvoor zoo verschrikt aankijke ? Waar is tante ?

— Die.... die is op zolder de wasch an 't doorhale.

— Wat kijk je raar, moeder, je doet net of jegeschrokke ben.

— Ik bèn ook geschrokke, jonge, van die slag van de deur.. .. ga je niet wat wandele ? 't is suk mooi weer.

Haar gansche manier van doen, haar houding, haar stem, haar blik en vooral ook de dingen die ze zegt, zijn zoo geheel anders dan Bart van haar gewoon is, dat de argwaan hem letterlijk wordt opgedrongen.

— Moeder", zegt hij bruusk en haar met z'n handen in z'n zakken open aankijkend, ,,ik geloof dat je me staat