Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sisteerd door haar zuster, die echter onverstaanbaar is.

— Dat dóndert niet, moeder, je bedoeling was toch om 't wèl te late doen en dat is gemeen, 't is smerig om me achter me rug te bedriege as je denkt dat 'k op de fabriek ben, 't is patsereg van jullie, je bent te laf om 't te doen as 'k thuis ben en dat stomme dier zegt toch niks, denk je, bah, wat 'n verrotte streke

— Maar d'r is ommers niks van gekomme, h V r nou toch....

— Dat doet 'r niet toe, moeder, dat neemt niks weg van de gemeene streek, wees reëel, zeg me de dinge vlak in me smoel,dat verdomde gekonkel achter me rug maakt me heilig.

— Maar got, jonge, ik heb 't je toch dikkels genog gezegd

— En net eve dikkels heb ik gezegd, dat 'k 't niet hebbe wou.

— Och, ik dacht dat 't maar gekheid van je was, toe Bart, kom nou hier!" verontschuldigt juffrouw Stam zich, öm hem maar tot bedaren te brengen.

— Gekheid ? ! nee, moeder, dat is 'n laf smoesje, je weet wel beter, der zijn al woorde genog over vuil gemaakt.

— Bart, denk toch an de bure, toe jonge," smeekt z'n tante, die zich doodelijk geneert en haar hand aan den knop van de deur houdt, dreigend deze te zullen sluiten.

— 'k Heb schijt an de bure, 't is jullie eige beroerde schuld, je hebt 't zellef angehaald.

Sluiten