Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Tante, haal nou toch water, wat kan 't me schele wat u zag !

— O ja, ja wacht, 'k zal 't uit de kraan schenke,

da's frisscher.

— Neemt u 'n spons mee.

Bart, beverig van ontsteldheid, heeft inmiddels haar japon aan hals en polsen losgemaakt. En z'n moeder zoenend op de bleeke lippen, kniest hij : „arme stakkerd, kijk ze daar nou buite weste zitte, 't is mijn schuld, ze heeft 't zich te sterk angetrokke."

— Hier, jonge, hier." zegt Bet, zich uit 't keukentje met 'n kom met water en spons naar de kamer terughaastend. Ze zet den kom neer op tafel, doch zóó onhandig en houterig-nerveus, dat ze er hem terzelfdertijd bijna weer van afstoot;. Bart besprenkelt voorhoofd, slapen en polsen, maar in z'n ongeduld is hem dat niet voldoende, wrijft hij met de kletsnatte spons over haar heele gezicht, zoodat 't water er bij straaltjes langs druipt.

— Niet zoo wild, jonge, wat het dat nou noodig !

— Zeur niet, tante, ze mot bijkomme.... waar is de flakon met eau de cologne, o, daar staat-i, nee daar, mensch, op 't kozijn, gauw dan !.... goeie moeder, ze heeft toch al zoo weinig lol in d'r leve.

't Is al niet meer noodig. Weduwe Stam opent de oogen ; sufferig tuurt ze voor zich uit.

— Aha! ze kijkt tenminste weer," roept Bart in echte

Sluiten